Στα τέλη του Ιούνη βρέθηκα στο Βερολίνο. Μάλλον, δε “βρέθηκα”. Πήγα. Συμμετείχα στην ετήσια συνέλευση του δικτύου Fundaction στο Diversity lab, στην κωμόπολη Wendisch Rietz. Το Diversity Lab είναι ένα πανέμορφο μέρος μέσα στο δάσος, δίπλα στη λίμνη Grosser Glubigsee. Συνεργάζεται με οργανώσεις και εταιρίες που δουλεύουν σε ζητήματα διαφορετικότητας. Μετά το πέρας της συνάντησης εκείνης πέρασα δύο ημέρες στο Βερολίνο.
Έμεινα στο Numa Berlin Arc, στη Friedrichstrasse. Είναι ένα από αυτά τα ξενοδοχεία “αυτο-εξυπηρέτησης” που δεν βλέπεις άνθρωπο ζωγραφιστό. Όλα γίνονται με κωδικούς και κουμπάκια. Το κτίριο είναι ένα νεοκλασσικό βερολινέζικο τριώροφο δίπλα στο Check point Charlie. Μου άρεσε το ότι έχει ψηλά ταβάνια στα δωμάτια, το εξαιρετικά αθόρυβο ψυγείο και τα lockers για να αφήσεις τα πράγματά σου αν χρειαστεί. Επίσης η επικοινωνία (μέσω email) ήταν καλή, με πληροφορίες για το πως θα βρεις και θα χρησιμοποιήσεις το κτίριο.
Δε μου άρεσε ότι τις ημέρες που έμεινα στο ξενοδοχείο δε λειτουργούσε ο κλιματισμός. Όταν έκλεισα το δωμάτιο είχα ενημέρωση ότι είναι κλιματιζόμενο. Με είχαν μεν προειδοποιήσει με ένα μήνυμα δύο ημέρες πριν την άφιξή μου, αλλά δε μου έκαναν και κάποια έκπτωση για να “πατσίσουν”. Με ζόρισε η ζέστη, Ιούλη μήνα. Δε μου άρεσε επίσης η τοποθεσία του ξενοδοχείου. Ναι μεν κοντά σε μετρό, το οποίο όμως είναι πανάκριβο για τους τουρίστες (€3,10 η διαδρομή εντός πόλης). Σκοπός μου ήταν να περπατήσω μέσα στην πόλη, το οποίο και έκανα. Εντούτοις κανένα από τα σημεία ενδιαφέροντος που ήθελα να επισκεφτώ δε βρισκόταν σε απόσταση μικρότερη της μισής ώρας με τα πόδια. Το καλό της υπόθεσης ήταν ότι σε δύο ημέρες περπάτησα συνολικά το ισοδύναμο των δέκα χιλιάδων βημάτων ημερησίως για ένα εξάμηνο. Καλά παπούτσια να έχεις και όλα γίνονται!
Μέσα σε δυόμιση ημέρες παίζει να περπάτησα καμιά 30ριά χιλιόμετρα. Χωρίς υπερβολή, όμως! Fun fact: έψαχνα να βρω διάσημες διαρομές κοντά στα 30χλμ για να γράψω καμιά εξυπνάδα. Ρώτησα ένα LLM -ο πολύς ο κόσμος το λέει “ΑΙ”- και ιδού η απάντηση που μου έδωσε:
Εν τω μεταξύ το Route 66 είναι περίπου 4.000 χλμ! Ηθικό δίδαγμα: ποτέ μην εμπιστευτείς την απάντηση που θα σου δώσει ένα “ΑΙ”. Κάνε την έρευνά σου και άστο να λέει.
Η πρώτη ημέρα ξεκίνησε παρέα με ένα πολύ καλό φίλο σε ένα Τούρκικο κεμπαμπτζίδικο, το Muca Kebap, στην Oranienstrasse. Όσο παρεξηγίσιμο και αν είναι το όνομα της καντίνας (διαβάζεται: “Μούτζα κεμπάπ”), εντούτοις το “βρώμικο” που φάγαμε ήταν εξαιρετικό!
Η συνέχεια μας βρήκε στο Südblock, αγαπημένο μέρος για μπυρίτσα ή ποτό, δίπλα στο σταθμό Kottbusser Tor, πολύ κοντά στο Muca kebap. Αν το Βερολίνο είναι μια πόλη στην οποία μπορούν να συμβούν τα πάντα, κάποια από τα αναπάντεχα σίγουρα θα συμβούν σε αυτό το μέρος.
Καθώς μπήκε για καλά το απόγευμα μόνος πια κίνησα νοτιότερα προς το κανάλι Landwehr. Περνώντας τη γέφυρα χάζεψα για λίγο το Ankerklause, ένα καφεστιατόριο δίπλα στο κανάλι. Το απογευματινό φως του ήλιου, τα φωτεινά χρώματα και το ζουζούνισμα του κόσμου μου δημιούργησαν μια αίσθηση πολύ ελκυστική. Σημείωσα το μέρος για να το επισκευτώ την επόμενη μέρα.
Διασχίζοντας την Maybachufer κοντοστάθηκα για να αφουγκραστώ το νεαρόκοσμο που, καθισμένος στην όχθη του Landwehrkanal, απολάμβανε τον απογευματινό ήλιο, με παρέα ή όχι, διαβάζοντας, φλερτάροντας, ή απλά πίνοντας μια μπυρίτσα με φίλους. Για κάποιο λόγο αυτές οι εικόνες μου έφεραν στο μυαλό το βιβλίο “οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ”, του Μαρκ Τουέην. Φαντάστηκα το Χάκλμπερι Φιν να διασχίζει το κανάλι καθισμένος πάνω στη σχεδία του, με το πηδάλιο κάτω από τη μασχάλη, φόρώντας το καπέλο με το πλατύ γείσο. Με ένα συγκρατημένο χαμόγελο στα χείλη παρατηρεί με βαριεστημένο βλέμμα τους παρόχθιους συμμέτοχους στη ραστώνη του. Όλοι σε πλήρη αρμονία με τα αθόρυβα νερά του καναλιού.
Το Landwehrkanal έχει μήκος 10.7χλμ, μέσο πλάτος 20μ, βάθος περίπου 2μ και ρέει παράλληλα με τον ποταμό Spree. Χτίστηκε μεταξύ 1845 και 1850 με βάση τα σχέδια του Peter Joseph Lenné, ο οποίος ήταν Πρώσσος αρχιτέκτονας τοπίου και κηπουρός. Από τότε ήταν προκομμένοι οι Γερμανοί (αν και δεν λέγονταν ακόμα όλοι Γερμανοί). Το κανάλι αυτό διασχίζει μερικές από τις πιο προβεβλημένες και γνωστές περιοχές του Βερολίνου, όπως το Kreuzberg και το Großer Tiergarten Park, για να ενωθεί με τον Spree στο Charlottenburg. Μεταξύ άλλων είναι γνωστό ως το κανάλι στο οποίο πετάχτηκε το άψυχο σώμα της Rosa Luxemburg μετά την εκτέλεσή της.
Καθώς κλεφτοζήλευα τους ραχάτηδες της όχθης έξαφνα βρέθηκα μπροστά σε ένα στραβοχυμένο ποδήλατο παρατημένο πάνω στο κιγκλίδωμα. Σε μια πόλη που το ποδήλατο είναι τόσο διαδεδομένο μέσο μετακίνησης θεωρώ ότι η εικόνα αυτή δεν ήταν τυχαία. Και μάλιστα σε αντίστιξη με τα ρομαντικά ζευγαράκια καθήμενα στην όχθη του καναλιού. Ίσως εκείνο που έλεγε αυτή η εικόνα να ήταν ότι το στραπάτσο είναι και αυτό μέσα στη ζωή, όσο ειδυλλιακά και αν φαίνονται τα πράγματα στην αρχή. Αλλά συνεχίζουμε την πορεία μας. Το οποίο έπραξα και εγώ.
Στη Hobrechtbrücke συνάντησα και άλλους ραχάτηδες, οι οποίοι κάθονταν πάνω στο οδόστρωμα, ανάμεσα στα διερχόμενα αυτοκίνητα! Είναι τρελοί αυτοί οι genZ-ers. Προφανώς το γλυκό φως του απογευματινού ήλιου είναι ακαταμάχητα μεθυστικό. Δεν εξηγείται αλλιώς! Αλλά χρειάζεται και λίγη τρέλα για να επαναπροσδιορίσει κανείς το δημόσιο χώρο και τη χρήση του.
Έστριψα νότια προς τη Friedelstraße, όπου συνάντησα άλλους καθήμενους στο πάτωμα (μεγάλη αγάπη αυτοί οι Βερολινέζοι για το έδαφος). Ένας πατέρας με την μικρή του κόρη ζωγράφιζαν με κιμωλίες πάνω στο πεζοδρόμιο. Πολύ γλυκιά εικόνα. Μαζί με την τρέλα ο δημόσιος χώρος χρειάζεται και αγάπη.
Αλλάζοντας πορεία προς τα δυτικά, στη Lenaustraße, έπεσα πάνω στη “Μύξα”. Όχι, δεν ήταν χλέπα αφημένη στο πεζοδρόμιο. Πρόκειται για το εστιατόριο Myxa Berlin το οποίο έχουν ανοίξει μια παρέα από νεαρούς Έλληνες που αποφάσισαν να μείνουν στο Βερολίνο. Το θυμήθηκα από παλιότερα αυτό το μέρος. Είναι εκεί από το 2011. Σερβίρει ελληνικά πιάτα, ροφήματα και ωραία διάθεση.
Άφησα πίσω μου τη Μύξα και έγειρα ξανά προς νότο, στη Hobrechtstraße. Ο Hobrecht, το όνομα του οποίου δόθηκε σε αυτό το δρόμο, έφτιαξε το πολεοδομικό σχέδιο του Βερολίνου το 1862. Το σχέδιο αυτό είχε ένα ορίζοντα 50 ετών και προετοίμασε το έδαφος για τη μεγάλη επέκταση της πόλης το 1920. Στην Ελλάδα έχουμε ακόμα μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα. Καταστρώνεται, π.χ. ένα σχέδιο για αντιπλημμυρικά έργα και 50 χρόνια αργότερα το έργο δεν έχει καν υλοποιηθεί.
Στην Urbanstraße παρακάτω βρήκα το μυστικό της μακροζωίας: υγεία και έρωτας. Σε ένα βανάκι παρκαρισμένο στην άκρη του δρόμου υπήρχε η επιγραφή: “Gemüse essen und doktor vergessen!”, κάτι σαν το δικό μας: “ένα μήλο την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα”, αλλά σε λαχανικό. Θα μπορούσε να μεταφραστεί ως: “Φάε το λαχανικό και ξέχνα το γιατρό”.
Λίγο παρακάτω “συνέλαβα” ένα ζευγαράκι καθήμενο στο παράθυρο ενός διαμερίσματος πάνω από το δρόμο. Δίπλα τους μια πινακίδα γράφει “Kranken..” (άρρωστος). Τυχαίο; Ήθελα να τους φωνάξω κάτι για το λαχανικό, αλλά δε μου φάνηκε πρέπον. Ο έρωτας είναι αρρώστια ανίατη!
Περπάτησα για καμιά ωρίτσα ακόμα μέχρι να βρεθώ στο ξενοδοχείο μου. Η ώρα ήταν πλέον κοντά 10 μμ, αλλά έξω υπήρχε ακόμα φως. Χάρηκα μια γεμάτη μέρα. Βρέθηκα με το φίλο μου και περάσαμε μερικές ώρες μαζί, αφουγκράστηκα το ρυθμό της πόλης και των ανθρώπων της, πήρα μια γεύση από το γλυκό καλοκαιρινό φως δίπλα στο κανάλι. Ήμουν αρκετά κουρασμένος για κάτι άλλο και αποφάσισα να τελειώσω εκεί την περιπλάνησή μου για την πρώτη ημέρα.
Η επόμενη μέρα είχε σχέδια, ανατροπές, εκπλήξεις, συγκινήσεις. Αλλά όλα αυτά θα τα περιγράψω στο επόμενο ποσ: Διημεράκι στο Βερολίνο – Ημέρα δεύτερη.. και κάτι ακόμα